video


Nik Nazmi di Laman Sosial

alt alt alt alt alt alt

Kenyataan Media: Rakaman video menggambarkan keganasan UMNO menghalang ceramah KEADILAN di Sri Stulang, Johor Bahru

22 Jan 2013 | Current Affairs, Personal, Photos | by | 2 Komen

20130122_121129

Sebagaimana ramai maklum, pada 15 Januari yang lalu, saya bersama Tan Poh Lai, Ketua Cabang KEADILAN Johor Bahru dan rombongan yang lain telah berhadapan keganasan UMNO ketika cuba mengadakan ceramah di Flat Sri Stulang, Johor Bahru.

Hari ini kami tampil dengan 3 rakaman video insiden tersebut.

Kami pada mulanya tiba sekitar jam 8.30 malam dan berjalan ke flat apabila dihalang kumpulan berpakaian baju UMNO / BN. Mereka enggan membenarkan kami masuk ke dalam sekalipun program kami telah dirancang terlebih awal. Mereka turut mengeluarkan makian dan kata-kata kesat terhadap kami.

Plentong-20130115-00687 (1)

Selepas berbincang dengan pihak polis, maka kami berundur sementara untuk menunggu keadaan reda. Kemudian kami cuba masuk dengan kenderaan kami ke perkarangan flat menerusi pintu satu lagi. Kini kami dihalang anak-anak muda berbaju UMNO yang kemudian memanggil kumpulan pertama. Kami cuba masuk dengan berjalan kaki tetapi terus dihalang dan saya turut ditendang (rujuk video a).

Kami kemudian keluar daripada tempat kejadian, sekalipun cuba dihalang beberapa orang UMNO-BN (rujuk video b) dan terus membuat laporan polis di Balai Polis Majidee Johor Bahru.

Plentong-20130115-00690 (1)

Kemudian dengan ditemani teman-teman daripada KEADILAN Pasir Gudang dan Gelang Patah serta PAS bersama-sama pihak polis, kami masuk semula ke tapak ceramah untuk mengambil peralatan ceramah.

Saya telahpun dihubungi pegawai penyiasat kes ini. Saya akan bekerjasama dengan pihak polis untuk siasatan lanjut. Saya berharap pimpinan tertinggi UMNO – Datuk Seri Najib Tun Razak selaku Presiden UMNO, YB Khairy Jamaluddin selaku Ketua Pemuda UMNO dan YB Tan Sri Shahrir Samad selaku Ahli Parlimen Johor Bahru dapat menyatakan dengan jelas pendirian mereka menolak budaya samseng dalam politik.

Rakaman video


(Video a: Di pintu masuk kedua Flat Sri Stulang di mana kenderaan kami dihalang dan ditendang, dan kemudian rombongan kami dihalang dan saya ditendang lelaki di dalam baju BN berwarna biru)


(Video b: Kami terus dihalang beberapa individu ketika kami cuba meninggalkan kawasan tersebut)


(Video c: Kami mengambil peralatan ceramah dengan diiringi pihak polis selepas membuat laporan polis)

Video: Slot saya dalam program Diari 3 YB di Astro Awani

21 Jan 2013 | videos | by | 0 Komen

Esei saya di Suara Keadilan: Debat bukan budaya kita?

Baru-baru ini saya menghadiri satu pertemuan semula pasukan perbahasan Bahasa Melayu Kolej Melayu Kuala Kangsar (MCKK) saya. Memang seronok bertemu sahabat-sahabat lama tetapi pertemuan ini istimewa memandangkan betapa rapatnya kami.

Kami memenangi Piala Perdana Menteri dan Piala Dato’ Shukor Abdullah pada tahun 1999. Kami merupakan pasukan MCKK keempat yang memenangi Piala Perdana Menteri. Pasukan Timbalan Menteri Pengajian Tinggi Saifuddin Abdullah memenanginya pada 1980 sementara Pengarah Strategi KEADILAN Rafizi Ramli sebahagian daripada pasukan yang memenanginya dua kali pada 1992 dan 1993.

Pertemuan tersebut mengingatkan saya keengganan Perdana Menteri Najib Razak untuk berdebat dengan Ketua Pembangkang Anwar Ibrahim.

Pada bulan Jun tahun ini, Najib membalas cabaran Anwar untuk berdebat dengan mengatakan:

“Kita tengok keadaan. Kalau perlu debat antara pemimpin, perlulah ada debat. Tapi ia bukan budaya politik secara menyeluruh dalam sistem kita.

“Yang penting sekali rakyat ada maklumat secukupnya (dalam) membuat pilihan.

“Dan kita beri peluang parti-parti politik untuk menyiarkan manifesto masing-masing bila sampai pada masanya.”

Bukankah ironis ketika mana Perdana Menteri mendakwa perdebatan bukanlah budaya kita namun, bapanya, Abdul Razak Hussein telah mengasaskan Piala Perdana Menteri sebagai kejohanan perdebatan terunggul sekolah berasrama penuh di sekolah lamanya MCKK pada 1974?

Malah, Kementerian Pelajaran menyatakan bahawa tujuan kejohanan ini ialah untuk memupuk kepimpinan yang dinamik dan cerdas di sekolah berasrama penuh.

Nampaknya Perdana Menteri ada masalah dengan sesiapa yang tidak bersetuju dengannya.

Najib tidak teragak-agak menyerang Anwar, atau menggunakan kuncu-kuncunya untuk menyerang Anwar – asalkan mantan Timbalan Perdana Menteri tersebut tidak dapat membalasnya. Namun bila Najib ada peluang untuk berhadapan dengan Anwar secara langsung, seperti ketika Anwar membahaskan bajet 2013 di Parlimen; beliau tidak hadir.

Ketua Pembangkang hadir ketika Perdana Menteri membentangkan bajetnya, namun Najib dan hampir keseluruhan kabinetnya tidak hadir ketika tiba giliran Anwar. Jika Anwar benar-benar seorang Menteri Kewangan yang teruk dan gagal menguruskan negara dengan baik, mengapa Najib dan kabinetnya tidak dapat sekurang-kurangnya hadir penuh untuk bangun menyoal Anwar?

Malah, jika Anwar benar-benar bukan faktor dalam politik Malaysia, inilah peluang untuk Najib mendedahkannya. Satu-satunya kali siaran langsung Anwar dibuat di televisyen nasional sejak pemecatannya ialah ketika beliau berdebat dengan Shabery Cheek mengenai kenaikan harga minyak pada 2008. Namun adalah agak tidak adil buat Shabery, yang hanya merupakan menteri kabinet untuk dipaksa berdebat dengan Ketua Pembangkang. Mengapa ketua parti dan kerajaannya tidak mengambil tanggungjawab berhadapan Anwar secara langsung?

Jika debat bukan budaya kita, mengapa debat harga minyak ketika itu dibenarkan pula? Bagaimana pengkritik-pengkritik perdebatan menerangkan tradisi perdebatan yang unggul di dalam Parlimen sejak zaman Dr Burhanuddin al-Helmy, Dr Zulkifly Mohamad, Ahmad Boestamam and Dr Tan Chee Khoon?

Jika debat bukan budaya kita, mengapa Chua Soi Lek berdebat dengan Lim Guan Eng? Mengapa Khairy Jamaluddin berhadapan dengan Rafizi? Mengapa Wacana Sinar yang menampilikan wakil Pakatan Rakyat dan Barisan Nasional mendapat sambutan hebat daripada orang ramai?

Hakikatnya, rakyat mahukan pimpinan yang mampu berdebat dan berhujah. Orang ramai mungkin mengetahui mengenai Perdebatan Pilihan Raya Presiden Amerika Syarikat, namun debat kini dianggap sebahagian daripada budaya demokrasi: United Kingdom, Mesir, Indonesia dan Jepun, antara lain, mempunyai acara debat ketika pilihan raya.

Pada Mac, badan kajian pandangan umum Merdeka Center melaporkan 54 peratus rakyat Malaysia, termasuk sejumlah 75 peratus pengundi muda Melayu mahukan perdebatan Anwar-Najib diadakan. Di kalangan pengundi di atas pagar, 62 peratus mahukan mereka berdebat untuk membantu mereka memutuskan siapakah pemimpin terbaik Malaysia.

Ini mengembalikan saya kepada perdebatan sekolah. Baru-baru ini kita menyaksikan ADUN Batang Kali Mohd Isa Abu Kasim dikenakan denda RM1,000 kerana mengeluarkan kenyataan seksis di Dewan Negeri Selangor, apabila beliau meminta Exco Kerajaan Negeri Elizabeth Wong “jangan sampai terlupa jaga hutan sendiri.”

Pada 2007, Ahli Parlimen Kinabatangan Bung Mokhtar Radin dikritik ramai apabila ketika beliau memberi respons kepada kritikan bumbung Parlimen yang sering bocor, beliau menyatakan bahawa Fong Po Kuan, Ahli Parlimen Batu Gajah juga ‘bocor’ tiap-tiap bulan.

Ketika saya turut serta di dalam perbahasan menyokong usaha mengenakan denda terhadap Isa yang menyebut bahawa saya tidak pernah berhadapan kenyataan yang sebegitu jelek dan memualkan ketika saya berbahas di sekolah dahulu. Nyata sekali, kenyataan sebegitu bukan budaya kita.

Saya teringat ramai pembahas mempunyai cita-cita untuk menjadi ahli politik ketika di sekolah dahulu, tetapi mungkin ahli politik seperti ini yang boleh belajar satu atau dua perkara daripada pembahas-pembahas sekolah?

My essay in the Malay Mail: Debate is not part of our culture?

25 Dec 2012 | Current Affairs, Personal | by | 0 Komen

I recently attended a reunion of my Malay College Kuala Kangsar (MCKK) Bahasa Malaysia debating team.

It’s always good to see old friends again but this gathering was extra special given what a closely-knit group we were.

We won the Prime Minister’s Trophy in 1999, being the fourth MCKK BM team to do so.

The team which featured Deputy Higher Education Minister Datuk Saifuddin Abdullah won it in 1980 while PKR strategic director Rafi zi Ramli was part of the MCKK team which won it twice in 1992 and 1993.

The gathering reminded me of Prime Minister Datuk Seri Najib Razak’s refusal to debate Opposition Leader Datuk Seri Anwar Ibrahim.

In June, Najib responded to Anwar’s challenge to debate saying:

“We will look at the situation. If there needs to be a debate between the leaders, then a debate will be held.

But it is not part of our political culture as a whole.

“Most importantly the rakyat has adequate information (in) making a decision.

“And we will provide political parties the opportunity to broadcast their respective manifestos when the time comes.”

It strikes me as ironic that while the prime minister claims debates are not part of our culture, his father, Tun Abdul Razak Hussein, had established the Prime Minister’s Trophy as a debating contest for fully-residential schools in 1974 at his alma mater, MCKK.

Najib has no qualms attacking Anwar. Yet, when Najib had the opportunity to confront Anwar directly, he did not show up.

The opposition leader was present when the prime minister unveiled the budget, but Najib and almost the entire cabinet were absent when it was Anwar’s turn.

If Anwar was such a bad finance minister, why didn’t they at least turn up in full force to hold Anwar to account?

In fact, if Anwar truly is not a factor in Malaysian politics, now is the chance for Najib to expose this.

The only time Anwar was allowed to be live on national television since his removal was when he debated Youth and Sports Minister Datuk Shabery Cheek on the oil price hike in 2008. But it was quite unfair for Shabery, to be forced to debate the opposition leader.

If debate is not part of our culture, then why did that debate take place in the first place?

How do these critics of debates explain our Parliament’s robust tradition of debate from the times of Dr Burhanuddin al-Helmy, Dr Zulkifly Mohamad, Ahmad Boestamam and Dr Tan Chee Khoon?

If debate is not part of our culture, then why did Datuk Seri Dr Chua Soi Lek debate Lim Guan Eng?

The truth is, Malaysians want their leaders to debate and deliberate. While the world might focus on the US presidential debates, it is now widely accepted as part and parcel of democracies: the United Kingdom, Egypt, Indonesia and Japan, among others, all have debates.

In March, the Merdeka Center reported that 54 per cent of Malaysians, including an overwhelming 75 per cent of young Malay voters want an Anwar-Najib debate to be held.

Among fence-sitters, 62 per cent of them want a debate to help them decide on which leader is best for Malaysia.

This brings me back to school debates. Recently we saw Batang Kali Assemblyman Mohd Isa Abu Kasim slapped with a RM1,000 fine for uttering a sexist remark in the Selangor State Assembly, when he asked executive councillor Elizabeth Wong to jangan sampai terlupa jaga hutan sendiri (not to forget to mind her own forest).

In 2007, Kinabatangan MP Datuk Bung Mokhtar Radin attracted condemnation when, in response to criticism on the Parliament’s frequent roof leaks, stated that Batu Gajah MP Fong Po Kuan too “leaked” every month.

When I took part in the debate in support of the motion to fine Isa I recalled that I never encountered such crude, disgusting remarks while I was debating for my school. Such language is certainly not part of our culture.

I remember many debaters had ambitions to be politicians while they were at school, but maybe it is politicians like these that could learn a thing or two from school debaters?

My statement with Wong Chen on TNB’s new electronic meters

04 Dec 2012 | Community, Current Affairs | by | 2 Komen

Lately there has been public outcry over the rising electric bills due to the replacement of old analog meters with electronic meters. In Kelana Jaya alone, KEADILAN has received 22 complaints in the last few weeks from the public. Many claim that their electric bills have increased by 20% to 50%. Due to the public outcry with elections coming soon, the Minister of Energy, Green Technology and Water Dato’ Sri Peter Chin ordered a halt to the replacement exercise.

In addition, TNB and the Minister have explained that any hike in electricity usage after the replacement is due to the better and more accurate readings from the new electronic meters. This may or may not be the case, but that explanation is not a sufficient answer to the potential size of the financial burden to all TNB consumers.

Today, KEADILAN will expose that the meter replacement exercise is in fact a massive financial undertaking by TNB and the extra financial burden to consumers are potentially in the billions.

Our research shows that there are currently 8.03 million TNB consumers in Malaysia. We estimate the average price of the new electronic meters to be at RM250 each. Therefore the whole replacement exercise could potentially cost TNB 8.03 million units x RM250 = RM2 billion.

For the financial year 2012 TNB’s revenue from all consumers was RM34.4 billion If these new electronic meters results in a very conservative increase of 2% in all electric bills, the total extra burden on consumers will be a staggering RM688 million per year. Since the new electronic meters have a life span of 10 years, consumers will eventually pay an extra RM6.88 billion to TNB over a period of 10 years.

Data Summary:

• RM2 billion in supplier contracts.

• Potential cost to consumers: RM6.88 billion of additional electric bills over 10 years.

In the above and proper context, this issue is no longer a simple case of a few irate consumers with 50% increase in their electricity bills. This matter should be viewed as a national interest matter with billions of ringgit at stake.

Therefore today, KEADILAN calls for greater accountability and transparency in the whole TNB replacement exercise. Specifically, the public has a right to know the following:

1. Who are the suppliers of these new electronic meters to TNB?

Our research shows that TNB currently has five suppliers. One of the five companies, Malaysian Intelligence Meters Sdn Bhd is partly owned by relatives of former Prime Minister Tun Abdullah Ahmad Badawi.

2. What are the prices paid for the new meters? Are the pricing competitive to local and global standards?

Our research shows that the average price of the one phase and three phase electronic meters is RM250 each.

3. Are the supply tenders done through an open tender process or via negotiated tenders? Full and transparent details should be provided by TNB.

In addition to answering the above questions, KEADILAN is of the view that since the potential increase in charges to consumers could be in the billions, the government must set up a sizeable and truly independent body to investigate consumer complaints. The body should be properly empowered to test the new meters as arbitrators and make independent findings that binds TNB and consumers. This should be fully funded by TNB which ultimately stands to make billions from the replacement exercise.

Kenyataan Media saya dan Wong Chen mengenai meter elektronik baru TNB

04 Dec 2012 | Community, Current Affairs | by | 0 Komen

Baru-baru ini telah wujud kemarahan orang ramai mengenai bil eletrik yang melonjak berikutan penggantian meter analog dengan meter elektronik. Di Kelana Jaya sahaja, KEADILAN telah menerima 22 aduan di dalam beberapa minggu ini daripada orang ramai. Ramai yang mendakwa bil mereka telah meningkat antara 20 peratus hingga 50 peratus. Berikutan kemarahan orang ramai dengan pilihan raya yang menjelang tiba, Menteri Tenaga, Teknologi Hijau dan Air Dato’ Sri Peter Chin mengarahkan untuk menghentikan program penggantian tersebut.

Di samping itu, TNB dan Menteri telah menjelaskan bahawa sebarang kenaikan penggunaan elektrik selepas penggantian meter adalah berikutan bacaan yang lebih baik dan tepat daripada meter elektronik yang baru. Ini mungkin benar atau tidak, namun penjelasan itu bukanlah jawapan yang memuaskan mengenai potensi saiz beban kewangan yang bakal ditanggung semua pengguna TNB.

Pada hari ini KEADILAN akan mendedahkan bahawa program penggantian meter sebenarnya suatu komitmen kewangan yang cukup besar oleh TNB dan beban kewangan tambahan kepada pengguna boleh mencapai berbilion-bilion ringgit.

Kajian kami menunjukkan buat masa ini ada 8.03 juta pengguna TNB di Malaysia. Kami menganggarkan harga purata meter elektronik baru adalah RM250 setiap unit. Justeru program penggantian ini berpotensi mencapai sehingga RM 2 bilion (8.03 juta unit x RM250).

Untuk tahun kewangan 2012, hasil TNB daripada semua pengguna adalah RM34.4 bilion. Jika meter elektronik baru ini memberi peningkatan konservatif 2 peratus di dalam semua bil elektrik, beban tambahan ke atas pengguna adalah sebanyak RM688 juta setiap tahun. Memandangkan meter elektronik baru ini mempunyai jangka hayat sebanyak 10 tahun, pengguna akan akhirnya membayar RM6.88 bilion lebih kepada TNB untuk tempoh 10 tahun.

Rumusan maklumat:

• Kontrak pembekal sebanyak RM2 billion.

• Potensi kos kepada pengguna: RM6.88 bilion tambahan bil elektrik dalam tempoh 10 tahun.

Maka dengan konteks di atas, isuu ini bukan lagi kes kecil beberapa pengguna yang tidak berpuas hati dengan kenaikan 50% terhadap bil elektrik mereka. Perkara ini sewajarnya dilihat sebagai isu kepentingan nasional yang melibatkan berbilion-bilion ringgit.

Justeru pada hari ini, KEADILAN menggesa lebih kebertanggungjawaban dan ketelusan di dalam program penggantian TNB. Khususnya, rakyat berhak mengetahui perkara berikut:

1. Siapakah pembekal meter elektronik baru kepada TNB?

Kajian kami menunjukkan TNB mempunyai lima pembekal. Salah satu daripada syarikat tersebut, Malaysian Intelligence Meters Sdn Bhd dimiliki sebahagiannya oleh keluarga bekas Perdana Menteri Tun Abdullah Ahmad Badawi.

2. Apakah harga yang dibayar untuk meter-meter baru ini? Adakah harganya berdayasaing pada standard tempatan dan antarabangsa?

Kajian kami menunjukkan harga purata meter elektronik satu dan tiga fasa ialah RM250 setiap satu.

3. Adakah tender perbekalan dibuat secara tender terbuka atau runding terus? Butir-butir penuh dan telus seharusnya diberikan oleh TNB.

Di samping menjawab soalan-soalan di atas, KEADILAN berpendapat memandangkan potensi peningkatan beban terhadap pengguna mungkin sehingga berbilion-bilion ringgit, kerajaan mestilah menubuhkan sebuah badan yang bebas dan berwibawa untuk menyiasat aduan pengguna. Badan ini sepatutnya diberi kuasa untuk menguji meter baru sebagai pengimbangtara dan membuat dapatan bebas yang mengikat TNB dan pengguna. Operasi ini mestilah dibiayai sepenuhnya oleh TNB yang akhirnya akan untung berbilion-bilion ringgit daripada program penggantian ini.

Sidang DUN Selangor: Ucapan Mencadangkan Usul Menerima Penyata SELCAT tentang Permohonan Pembangunan PKNS & Rancangan Tempatan PJ 2

30 Nov 2012 | Community, Current Affairs, DUN | by | 2 Komen

Yang Berhormat Tuan Speaker,

Saya telah membangkitkan isu Kompleks Sukan dan Padang PKNS SS7 Kelana Jaya di dalam Dewan Negeri dengan kerjasama Jawatankuasa Selamatkan Padang Rakyat sejak 2011 lagi.

Saya bersama-sama wakil penduduk SS7 Kelana Jaya telah bertemu dengan wakil PKNS, Pengurus Kanan Pembangunan Bisnes Puan Norzila Sidek pada Mac 2011, di mana penduduk membangkitkan keprihatinan tentang cadangan membangun semula Kompleks Sukan PKNS yang mereka maklum menerusi iklan tender di akhbar.

Di dalam pertemuan tersebut, Puan Norzila menjelaskan bahawa pembangunan semula Kompleks Sukan PKNS tidak akan menjejaskan padang.

Pada bulan Oktober 2011, PKNS telah mengemukakan permohonan kebenaran merancang di mana pembangunan semula tersebut akan merangkumi padang PKNS. Mengikut salinan Rancangan Tempatan Petaling Jaya 2 (RTPJ2) yang dibekalkan waktu itu, Kompleks Sukan PKNS ini terletak di bawah zon komersial.

Pusat Setempat (OSC) MBPJ kemudiannya menolak permohonan tersebut di atas sebab teknikal memandangkan permohonan untuk membina bangunan kediaman sedangkan di bawah RTPJ2 Kompleks Sukan PKNS dizonkan sebagai zon komersial bukan kediaman. Permohonan PKNS juga dibuat pada kepadatan 1:6 bertentangan dengan syarat MBPJ yang hanya membenarkan 1:4.

Yang Berhormat-Yang Berhormat sekalian,

Pada November 2011 saya telah bertanya kepada Yang Amat Berhormat Dato’ Menteri Besar tentang isu ini. Dato’ Menteri Besar telah menyatakan bahawa Kompleks Sukan PKNS telah dizonkan sebagai tanah komersial di bawah RTPJ2.

Dato’ Menteri Besar sebagai Pengerusi PKNS telah kemudian meminta PKNS bertemu penduduk sebelum membuat sebarang permohonan semula. Justeru pada Mei 2012, Yang Berhormat Bukit Antarabangsa, di dalam kapasitinya sebagai Pengerusi Jawatankuasa Kerja Exco PKNS bersama pihak pengurusan kanan PKNS telah hadir di dalam dialog yang saya aturkan bersama penduduk. Saya ingin merakamkan penghargaan kepada Yang Amat Berhormat Dato’ Menteri Besar dan Yang Berhormat Bukit Antarabangsa di atas inisiatif ini.

Yang Berhormat Tuan Speaker,

Namun berikutan usaha Jawatankuasa Selamatkan Padang Rakyat, pada Jun 2012 didapati bahawa wujud beberapa versi RTPJ2, di mana versi asalnya menyatakan bahawa Kompleks Sukan PKNS terletak di dalam zon padang rekreasi.

Implikasi pindaan ini sangat besar. Pada nilaian sekarang, sekiranya tanah ini kekal sebagai zon rekreasi, nilainya hanyalah lebih kurang RM20 sekaki persegi, tetapi sebagai zon komersial nilainya boleh meningkat sehingga RM500 sekaki persegi, peningkatan 25 kali ganda!

Saya telah menggesa agar isu pindaan RTPJ2 secara tidak sah ini disiasat oleh Jawatankuasa Pilihan Khas Kewibawaan, Kebertanggungjawaban dan Ketelusan (SELCAT).

SELCAT telah menyiasat isu permohonan pembangunan tanah padang PKNS Kelana Jaya yang berhubungkait dengan RTPJ2.

Penyata SELCAT telah mendedahkan betapa seriusnya isu ini. Wujud tiga versi draf RTPJ2:

a) Versi pertama yang diluluskan oleh Jawatankuasa Perancang Negeri dan dipersetujui oleh MMKN;

b) Versi kedua yang dipinda bersama oleh Jabatan Perancangan Bandar dan Desa Semenanjung Malaysia, Jabatan Perancangan Bandar dan Desa Selangor (JPBD) dan MBPJ sebelum penyiaran Warta Negeri mengenai persetujuan MMKN; dan

c) Versi ketiga yang dipinda oleh MBPJ selepas penyiaran dalam Warta Negeri.

Saksi-saksi daripada JPBD telah menegaskan bahawa sejak awal lagi mereka telah meletakkan Kompleks Sukan PKNS dalam zon rekreasi dan tanah lapang. Hakikat ini diakui oleh saksi-saksi MBPJ.

Wujud 210 pindaan termasuk 59 pindaan zon terhadap draf RTPJ2 oleh pihak MBPJ. Apabila ditanya SELCAT, saksi MBPJ tidak dapat menjelaskan mereka membuat pindaan tersebut atas arahan siapa. Malah Penolong Pengarah Kanan, Jabatan Perancangan Pembangunan MBPJ Puan Faiwos Abdul Hamid mengatakan pindaan dibuat kerana, “mengambil spirit daripada arahan Tan Sri Menteri Besar di dalam Mesyuarat Perancang Negeri”.

Saksi JPBD sendiri telah menegaskan bahawa teguran Yang Amat Berhormat Dato’ Menteri Besar merupakan teguran umum tentang perubahan Rancangan Tempatan MBSA dan MPSJ yang masih lagi belum selesai, bukan mengenai RTPJ2. Dato’ Menteri Besar sendiri mengingatkan bahawa prosedur undang-undang hendaklah diikuti.

Sebagaimana saya bangkitkan di dalam perbahasan enakmen perbekalan peringkat jawatankuasa dua hari yang lepas, bayangkan, seorang pegawai kerajaan cuba memutarbelitkan kata-kata Menteri Besar di dalam hal ini!

Saksi-saksi MBPJ juga mengakui bahawa tindakan mereka meminda zon tidak merujuk kepada sebarang asas perundangan tetapi merupakan ‘amalan biasa’. Bagi saya ini sebenarnya bukan biasa tetapi kenyataan luar biasa daripada pegawai-pegawai kerajaan!

Siasatan SELCAT turut mendapati ketika draf RTPJ2 dipamerkan kepada orang ramai selaras dengan seksyen 13 Akta Perancangan Bandar dan Desa, PKNS tidak membantah bahawa Kompleks Sukan PKNS dizonkan sebagai zon rekreasi dan tanah lapang. Sekiranya PKNS begitu prihatin tentang kepentingan mereka, mengapa PKNS, sebuah badan berkaitan kerajaan yang mempunyai kepakaran yang lama dalam pembangunan hartanah di Selangor tidak membuat bantahan?
PKNS dan rakan kongsi mereka sepatutnya melakukan due diligence di peringkat awal untuk menjaga kepentingan merekia. Sebaliknya PKNS hanya berminat untuk memajukannya selepas digazetkan sebagai kawasan lapang.

Yang Berhormat-Yang Berhormat Sekalian,

Pada 12 November tahun ini, PKNS menerbitkan sebuah risalah tentang isu Kompleks Sukan PKNS. Malangnya risalah tersebut merendah-rendahkan kepentingan RTPJ2.

Rumusan SELCAT ialah jelas bahawa Kompleks Sukan PKNS merupakan zon rekreasi dan tanah lapang dan remedi untuk PKNS sekiranya mereka tidak berpuas hati dengan RTPJ2 ialah di bawah seksyen 37 Akta Perancangan Bandar dan Desa di mana mereka boleh meminta Kerajaan Negeri mengambilsemula Kompleks Sukan.

Namun PKNS mestilah mengambil pendekatan berbeza memandangkan PKNS mempunyai sejarah yang baik sebagai pemaju dengan kesedaran dan tanggungjawab sosial yang tinggi. Harus diingat, komuniti Kelana Jaya secara umumnya merupakan pembeli rumah PKNS. Kehilangan goodwill di kalangan komuniti ini akan menjejaskan imej PKNS dengan teruk. Paling penting, PKNS merupakan sebuah agensi berkaitan kerajaan.

Saya ingin merakamkan penghargaan kepada JPBD yang telah mengakui kesilapan di dalam pindaan tidak sah RTPJ2 dan kenyataan mereka membetulkan saksi daripada MBPJ ketika pendengaran SELCAT. Saya juga ingin merakamkan penghargaan kepada MBPJ khususnya Dato’ Bandar Dato’ Roslan Sakiman, Timbalan Dato’ Bandar Puasa Md Taib dan Ahli Majlis Derek Fernandez yang mengambil tindakan membetulkan kesilapan MBPJ dengan menggunakan RTPJ2 yang sah dan melakukan audit terhadap kakitangan yang terlibat. MBPJ juga telah membuat laporan polis berikutan isu ini. Yang paling penting saya ingin menrakamkan penghargaan terhadap penduduk khususnya Jawatankuasa Selamatkan Padang Rakyat yang telah berjuang dengan gigih untuk mempertahankan padang PKNS dan membongkarkan pindaan terhadap RTPJ2.

Yang pentingnya, saya menggesa Kerajaan Negeri kini memainkan peranan meminta PKNS menarik balik rayuan kepada Lembaga Rayuan selepas pelbagai kontroversi yang dilalui. Apatah lagi isu ini membabitkan Kerajaan Negeri, Pihak Berkuasa Tempatan dan Badan Berkaitan Kerajaan, bukan pemaju swasta.

Seri Setia mohon mencadang.

Video: Support, Share, Donate #DemiRakyat

15 Nov 2012 | videos | by | 0 Komen

Kolum saya di Sinar Harian: perangkap politik perkauman

12 Nov 2012 | Articles, Current Affairs | by | 2 Komen

Kesudahan ini memang boleh dijangka. Selepas berhadapan retorik perkauman UMNO selama ini, MCA mengikut tauladan “abang sulungnya” dengan mengambil pendirian anti Islam yang melampau demi menakut-nakutkan masyarakat Cina untuk kembali menyokongnya.

Sejak kemenangan besar BN pada 2004, politik UMNO telah berubah menjadi lebih perkauman. Meskipun kegagalan besar yang dialami UMNO-BN pada 2008 akibat undi protes daripada pengundi Melayu di bandar serta pengundi bukan Melayu telah menyebabkan Perdana Menteri baru Najib Razak cuba memoderatkan retorik partinya, namun UMNO dan pelbagai NGO tajaannya terus membakar api perkauman.

Justeru, di dalam usaha mencari taktik baru mendapat undi masyarakat Cina, maka Presiden MCA Dr Chua Soi Lek telah mengambil keputusan untuk sekali lagi memainkan isu hudud. Tetapi taktik ini mendedahkan kontradiksi strategi BN: ketika mana UMNO terus menyerang Pakatan sebagai anti-Melayu dan anti-Islam, parti sekutunya sendiri mempermain-mainkan Islam.

Ya, bukanlah luar biasa sebuah parti yang mewakili etnik bukan Islam terbesar di Malaysia untuk memberikan pandangan mereka terhadap pelaksanaan syariat Islam. Tetapi bahasa biadab Soi Lek di dalam isu kompleks seperti hudud telah memberikannya imej cauvinis Cina, label yang selama ini UMNO berikan kepada musuh MCA, DAP.

Hakikatnya tindakan MCA ini mendedahkan ketandusan ideologinya dan ketandusan idea yang lebih luas di kalangan BN secara keseluruhannya. Pentadbiran UMNO-BN yang terlalu lama telah menghakis hubungan antara kaum dan hak minoriti. Dengan memberikan gambaran bahawa Pakatan akan memusnahkan kedua-duanya menjadi dakwaan tersebut satu dakwaan yang palsu.

Pokoknya BN tiada idea atau rancangan untuk Malaysia melainkan mengekalkan kuasa. Tindakan dan retorik pimpinannya membuktikan mereka sanggup berbuat dan berkata apa sahaja untuk kekal di tampuk pemerintahan. Malaysia tidak memerlukan kepimpinan yang membakar sentimen etnik dan agama bagi bersaing dan bergerak ke hadapan. .

‘Kitaran semula’ isu hudud ini menggambarkan perangkap politik perkauman BN. Selama lima puluh tahun model politiknya dapat berfungsi dengan baik – dengan setiap parti komponen BN mewakili kepentingan setiap kaum secara bersendiri dan kepentingan nasional secara bersama. Mungkin Onn Jaafar terlalu kehadapan untuk zamannya ketika mencadangkan UMNO membukakan pintu mereka kepada masyarakat bukan Melayu pada 1951.

Model politik ini memerlukan semua kaum mempunyai perwakilan mereka di dalam pimpinan negara. Justeru, apabila MCA kecundang teruk di dalam pilihan raya 1969, model Parti Perikatan digantikan dengan model BN menerusi penyerapan Gerakan dan parti-parti lain. Namun ketika itu imbangan kuasa di dalam BN telahpun beralih kepada UMNO.

My column in the Malaysian Insider: the limits of divide and rule

12 Nov 2012 | Articles, Current Affairs | by | 0 Komen

It was inevitable. After feeling increasingly impotent in the face of UMNO’s racial-rhetoric, MCA followed the example of its “big brother” by taking a strong, anti-Islamic line in order to scare Chinese Malaysians back into supporting it.

Since BN’s massive victory in 2004, UMNO’s politics have shifted to the right. While the major setback UMNO-BN suffered in 2008 largely at the hands of non-Malay and urban Malay voters led to incoming Prime Minister Najib Razak trying to moderate his party’s rhetoric on one hand, but UMNO and the various NGOs it sponsor continues to play to the gallery.

In a need to find new ways to win back Chinese support, MCA President Chua Soi Lek has decided of playing up the hudud issue again. But this exposes the contradictions of BN’s strategy: while UMNO keeps attacking Pakatan as being anti-Malay and anti-Muslim, its own partner is making a mockery of Islam.

Of course, it’s natural that a political party representing the largest non-Muslim ethnic community in Malaysia should raise its concerns over the unresolved issues touching on Islamic law. But Dr. Chua’s careless and divisive language in the very complicated issue of hudud law has pinned himself into a corner as a Chinese chauvinist, a label that UMNO has long tried to tar the MCA’s opponents, the DAP with.

The fact is that MCA’s scaremongering exposes its ideological bankruptcy and the wider lack of ideas amongst BN as a whole. The fact is that BN’s over-long administration of Malaysia has eroded both community relations and the rights of minorities. Trying to make it seem like these will be destroyed should the Opposition take power simply rings hollow.

The fact is that BN has no ideas or plan for Malaysia beyond retaining power. The actions and rhetoric of its leaders thus far has proven that they are willing to do or say anything to remain in power. The appeal to primordial ethnic and sectarian passions is not the kind of leadership Malaysia needs to stay competitive and move forward.

In essence, the latest revival of the hudud issue shows the limits of the BN’s ethnocentric political model. For almost fifty years its brand of consociationalist politics worked fine – with each Barisan party representing their corresponding ethnic interest individually and the national interest collectively. There were exceptions of course: Onn Jaafar was ahead of his time for suggesting UMNO opens its doors to the non-Malays in 1951.

But as long as all the major groups continued to have a significant representation all was fine. Hence, when the MCA was routed in the 1969 elections, the Alliance Party model was recalibrated to the BN model with the absorption of Gerakan and other parties. But by then the balance of power within BN had shifted to UMNO.

The very fact that there is great unhappiness amongst all Malaysia’s ethnic groups shows that BN’s model of governance, which, let’s be frank—is simply a rebranding of the colonial practice of “divide-and-rule” is no longer sufficient to manage the complexities of our society. New solutions are needed, not only in how our economy is managed but also how our various communities interact which each other, and how weighty issues of race and religion are regarded.

BN however remains stubbornly entrenched with the status quo and refuses to countenance any change, some cosmetic changes like “1Malaysia” notwithstanding. Unfortunately, the lack of a multiracial opposition had prevented challenges to their power until very recently.

Before the 2008 elections, 1969 was the only time the Alliance or BN lost its customary two-thirds majority in Parliament. What differed in 2008 however that unlike in 1969, the government faced a multiracial opposition coalition that has largely held together in Parliament and the states that it now governs. This national coalition, Pakatan Rakyat, is poised to offer an unprecedented challenge to UMNO-BN going into the 13th general election.

While UMNO and MCA have largely vacated their traditional center ground that was their strength in the past, Pakatan is now stepping in to fill this vacuum. True, there was much pressure especially, on PAS and to a certain extent KEADILAN and DAP on retaining or generating substantial Malay support before, but MCA’s vitriol has now handed Pakatan an opportunity.

It is crucial that Pakatan continue to stick to the center as that is the only winnable position in Malaysian politics. At the same time, Pakatan must also clearly and substantively outline their vision to change Malaysia for the better. We must show our fellow citizens that we have a vision for the future, that unlike Barisan, we get it.

True, the politics of divide and rule may continue to work among a segment of Malaysians. But the question is if it can truly continue to serve us well in the increasingly borderless world of the 21st Century, with its multiple identities and diverse views?

Beli Buku Saya

Mendepani Zaman Moving Forward
Beli Buku Saya: Mendepani Zaman - Melayu untuk Abad ke-21 RM24.90 dari Kinibooks
Buy My Book: Moving Forward - Malays for the 21st Century RM24.90 from Kinibooks

Jadual Program

Blogroll

Main